زنگ خطر برای جامعه جهانی؛ حذف صدای زنان افغانستان ادامه دارد
فرخنده: استیفن رودریکس، نماینده مقیم برنامه توسعه سازمان ملل متحد در افغانستان، از جامعه بین‌المللی خواست تا به وضعیت بحرانی زنان و دختران این کشور توجه بیشتری داشته باشد. او تأکید کرد که حمایت فوری و مؤثر از حقوق زنان در افغانستان ضروری است. آقای رودریکس در گفت‌وگو با یک رسانه ژاپنی، به قانون اخیر طالبان که پوشش اجباری صورت برای زنان در اماکن عمومی را الزامی می‌کند، اشاره کرد و گفت: «سرکوب‌ها ممکن است همچنان بدتر شود. این محدودیت‌ها، چهره و صدای زنان را از جامعه حذف می‌کند و نشان می‌دهد که صدای آنها نباید در اماکن عمومی شنیده شود.» وی این وضعیت را بخشی از یک برنامه سیستماتیک برای کاهش نقش زنان در جامعه افغانستان دانست. رودریکس اظهار داشت که با وجود بحران جاری، کمک‌های بین‌المللی به افغانستان از سال ۲۰۲۱ به‌طور قابل توجهی کاهش یافته است. او اعلام کرد که بودجه تخصیص‌یافته برای حمایت از زنان و فراهم کردن محیط‌هایی که در آنها بتوانند کار و از زندگی خود حمایت کنند، امسال به کمتر از نصف نیاز واقعی رسیده است. نماینده سازمان ملل با اشاره به تمرکز جامعه بین‌المللی بر بحران‌هایی مانند جنگ در اوکراین، درگیری‌های غزه، و وضعیت لبنان، هشدار داد که افغانستان نباید فراموش شود. او گفت: «ما اهمیت غزه، اوکراین، لبنان و سایر مناطق را درک می‌کنیم. اما اگر از آن‌چه در افغانستان می‌گذرد غافل شویم و این کشور همچنان یک دولت شکننده باقی بماند، در پنج سال آینده به نقطه‌ای بازخواهیم گشت که کارمان را از آنجا آغاز کرده بودیم.» رودریکس تأکید کرد که بدون توجه فوری و افزایش کمک‌ها، وضعیت زنان افغانستان وخیم‌تر خواهد شد. او از جامعه جهانی خواست تا با تخصیص منابع بیشتر، از حقوق و زندگی زنان افغانستان حمایت کرده و مانع از تداوم روند محدودیت‌ها شود. این مقام سازمان ملل هشدار داد که در صورت ادامه بی‌توجهی، افغانستان نه تنها برای مردم خود، بلکه برای امنیت و ثبات منطقه و جهان نیز تهدیدی جدی خواهد شد.
ژولیا پارسی فعال حقوق بشر، برنده جایزه مارتین انالز ۲۰۲۴ شد
فرخنده: ژولیا پارسی، فعال برجسته حقوق بشر افغانستان، جایزه معتبر مارتین انالز ۲۰۲۴ را به دلیل شجاعت و تعهد استثنایی خود در دفاع از حقوق بشر در شرایط سرکوبگرانه دریافت کرد. این جایزه در مراسمی که در تاریخ ۲۱ نوامبر ۲۰۲۴ در ژنو برگزار خواهد شد، به خانم پارسی و منوچهر خلیق‌نظر، وکیل حقوق بشری از تاجیکستان، اهدا می‌شود. وبسایت بنیاد مارتین انالز اعلام کرد که این جایزه به دلیل تلاش‌های بی‌وقفه و مقاومت مثال‌زدنی این دو مدافع حقوق بشر در برابر سیاست‌های سرکوبگرانه در افغانستان و تاجیکستان اهدا شده است. هانس تولن، رئیس هیئت داوران این جایزه، اظهار داشت: «این دو برنده استثنایی برای عدالت و برابری، هزینه‌های سنگینی پرداخته‌اند. جامعه جهانی باید به جای تمرکز بر درگیری‌های ژئواستراتژیک، از تلاش‌های آنها برای تأمین حقوق بشر حمایت کند.» ژولیا پارسی، از فعالان برجسته حقوق زنان در افغانستان، پس از محدودیت‌های اعمال‌شده از سوی طالبان، به یکی از صداهای پرقدرت در حمایت از حقوق زنان تبدیل شد. او که خود نیز قربانی سیاست‌های طالبان بوده است، با مشاهده محرومیت دخترانش از تحصیل، علیه این بی‌عدالتی‌ها اعتراض کرد. پارسی در مهرماه سال گذشته توسط طالبان بازداشت شد و پس از سه ماه در آذرماه آزاد گردید. او همچنان به عنوان نمادی از مقاومت در برابر نقض حقوق زنان و آزادی‌های اساسی شناخته می‌شود. برندگان جایزه مارتین انالز توسط هیئت داورانی متشکل از نمایندگان سازمان‌های برجسته حقوق بشری، از جمله عفو بین‌الملل، دیدبان حقوق بشر، و فدراسیون بین‌المللی حقوق بشر، انتخاب شده‌اند. این جایزه به فعالانی اعطا می‌شود که به دلیل فعالیت‌های خود در شرایط دشوار، شجاعت و تعهدی فوق‌العاده از خود نشان داده‌اند. منوچهر خلیق‌نظر، وکیل حقوق بشری از ولایت بدخشان تاجیکستان، دیگر برنده این جایزه است. او که به دلیل دفاع از حقوق پامیری‌ها در تاجیکستان به ۱۶ سال زندان محکوم شده، به عنوان نماد مقاومت در برابر سرکوب حقوق اقلیت‌ها شناخته می‌شود. جایزه مارتین انالز، به عنوان یکی از معتبرترین جوایز حقوق بشری جهان، بار دیگر بر اهمیت حمایت از مدافعان حقوق بشر در محیط‌های سرکوبگر تأکید کرده است. تقدیر از ژولیا پارسی و منوچهر خلیق‌نظر، نه تنها نشانی از شجاعت آنها، بلکه پیامی قوی به جامعه جهانی برای حمایت از عدالت و برابری است.
تشدید بحران دسترسی به خدمات بهداشتی برای زنان و مادران در افغانستان
فرخنده: صندوق جمعیت سازمان ملل متحد اعلام کرده است که شرایط اضطراری و محدودیت‌های جاری در افغانستان دسترسی زنان و مادران به مراقبت‌های بهداشتی را به‌شدت دشوار کرده است. این وضعیت، علاوه بر محدودیت‌های روزافزون برای پرستاران و ارائه‌دهندگان خدمات درمانی، به افزایش نرخ مرگ‌ومیر و بیماری‌های مرتبط با بارداری و زایمان منجر شده است. در بیانیه‌ای که این نهاد در شبکه اجتماعی *اکس* منتشر کرده، تأکید شده است که با وجود چالش‌های فراوان، صندوق جمعیت ملل متحد همچنان در تلاش برای ارائه خدمات بهداشتی به زنان و مادران، به‌ویژه در مناطق دورافتاده و محروم است. بر اساس گزارش این صندوق، زنان باردار و مادران شیرده در افغانستان در شرایط بحرانی کنونی با آسیب‌پذیری‌های جدی مواجه هستند. این بحران به‌ویژه ناشی از محدودیت‌های گسترده‌ای است که طالبان بر زنان و دختران اعمال کرده‌اند، از جمله ممنوعیت‌های آموزشی و تحصیلی که تبعات اجتماعی و بهداشتی عمیقی را به همراه داشته است. سازمان جهانی بهداشت نیز در گزارشی جداگانه اعلام کرده است که محدودیت‌های اعمال‌شده از سوی طالبان بر کار زنان در نهادهای کمک‌رسان، به‌ویژه در بخش‌های بهداشتی، دسترسی زنان به خدمات ضروری را به‌شدت مختل کرده است. این شرایط بحرانی، علاوه بر افزایش ازدواج‌های اجباری و زودهنگام، آمار مرگ‌ومیر مادران و نوزادان را نیز به طرز چشمگیری افزایش خواهد داد. صندوق جمعیت ملل متحد از جامعه بین‌المللی خواسته است تا حمایت خود را از تلاش‌های امدادی در افغانستان تقویت کرده و راه‌هایی برای کاهش این بحران انسانی بیابد.
زنان افغانستان: خانه‌نشینی، افسردگی و مبارزه با محدودیت‌ها تحت حکومت طالبان
فرزانه کریمی، زن شجاعی که روزگاری در دنیای پرهیاهوی شغلی در افغانستان می‌درخشید، اکنون در دنیای سرد و بی‌رحم خانه‌نشینی گرفتار شده است. او که روزگاری تأمین‌کننده اصلی خانواده‌اش بود، حالا در سایه تسلط طالبان، نه تنها کار و درآمد خود را از دست داده، بلکه زندگی‌اش به یک کابوس بی‌پایان تبدیل شده است. فرزانه، که در روزهای پیش از سلطنت دوباره طالبان در افغانستان با امید و آرزو برای آینده‌ای بهتر می‌زیست، حالا با چشمانی پر از ناامیدی به روزهای بی‌رحم فعلی نگاه می‌کند و در دلش هیچ چیزی جز حس خستگی و یأس نمی‌بیند. فرخنده: پس از تسلط دوباره طالبان بر افغانستان، زندگی زنان افغان به طور چشمگیری تغییر کرد. بسیاری از زنان که پیش از این در نهادهای دولتی و خصوصی مشغول به کار بودند، حالا با محدودیت‌های شدید شغلی و اجتماعی روبه‌رو هستند. این محدودیت‌ها نه تنها استقلال اقتصادی زنان را از بین برده، بلکه آنها را در شرایطی قرار داده که تنها به بقا فکر می‌کنند. فرزانه کریمی یکی از این زنان است که به دلیل قوانین جدید طالبان شغل خود را از دست داده و اکنون در خانه نشسته است. او در گفت‌وگویی با فرخنده نیوز به سختی‌های زندگی خود اشاره می‌کند: “قبل از تسلط طالبان، من شاغل بودم و از خانواده‌ام حمایت می‌کردم. اما حالا هیچ منبع درآمدی ندارم و شرایط اقتصادی ما روز به روز بدتر می‌شود.” فرزانه که اکنون مجبور به گل‌دوزی برای تأمین مخارج خانواده‌اش است، معتقد است این شغل هم تنها بخشی از نیازهای اولیه خانواده‌اش را برآورده می‌کند. او با حسرت از روزهایی صحبت می‌کند که قادر بود آینده‌ای روشن برای خود و خانواده‌اش بسازد: “زندگی‌ام زیر تسلط طالبان بسیار وحشتناک شده است. نان، آزادی و کار از من گرفته شده و حالا خود و خانواده‌ام در فشارهای اقتصادی و امنیتی شدید قرار داریم. گاهی احساس می‌کنم هیچ امیدی به آینده ندارم.” این وضعیت نه تنها برای فرزانه بلکه برای بسیاری دیگر از زنان افغان در شرایط مشابه، به یک معضل اجتماعی بزرگ تبدیل شده است. پس از صدور فرمان‌های طالبان مبنی بر ممنوعیت کار زنان در نهادهای خصوصی و دولتی، تعداد زیادی از زنان افغان شغل خود را از دست دادند. برای بسیاری از این زنان که سرپرست خانواده‌های خود بودند، این تغییر به معنای از دست دادن تنها منبع درآمد و مواجهه با مشکلات اقتصادی جدی بوده است. با وجود این، برخی از زنان افغان راه‌هایی برای مقابله با این بحران پیدا کرده‌اند. بسیاری از آنان به گل‌دوزی و صنایع دستی روی آورده‌اند و در برخی از ولایت‌ها، زنان با امکانات مالی بهتر، دکان‌های صنایع دستی راه‌اندازی کرده‌اند. این صنایع دستی به‌طور موقت به‌عنوان یک منبع درآمد برای بسیاری از زنان تبدیل شده است. اما در شرایط کنونی افغانستان، بازار فروش این محصولات ضعیف است و زنان برای عرضه کالاهای خود با مشکلات زیادی روبه‌رو هستند. برخی از آنان سعی می‌کنند محصولات خود را از طریق شبکه‌های اجتماعی تبلیغ کنند، اما هنوز هم با موانع زیادی مواجه هستند. تأثیرات روانی این محدودیت‌ها بر زنان افغان نیز غیرقابل انکار است. فرزانه توضیح می‌دهد: “من دو سال است بیکار هستم و به شدت دچار افسردگی و اضطراب شده‌ام. گاهی احساس می‌کنم که دیگر نمی‌توانم به آینده امیدوار باشم.” این وضعیت، که بسیاری از زنان افغان با آن مواجه هستند، به شکلی گسترده‌تر به افزایش مشکلات روانی و بهداشتی در میان آنان منجر شده است. خانواده‌ها به دلیل ترس از قضاوت‌های اجتماعی، معمولاً مشکلات روانی اعضای خانواده خود را پنهان می‌کنند و این امر باعث می‌شود که بسیاری از زنان نتوانند به درمان و مشاوره دسترسی داشته باشند. در حالی که طالبان همچنان به سرکوب اعتراضات زنان ادامه می‌دهند، فرزانه به یاد می‌آورد که چگونه در اعتراضات خیابانی علیه محدودیت‌های طالبان شرکت کرده بود. او می‌گوید: “ما در اعتراضات صدای خود را بلند می‌کردیم، اما طالبان ما را بازداشت کرده و تحت شکنجه قرار دادند. آنها تهدید کردند که اگر دوباره اعتراض کنیم، عواقب بدی در انتظارمان خواهد بود.” شکنجه، تهدید و بازداشت زنان معترض در افغانستان به یک پدیده رایج تبدیل شده است. بسیاری از زنان معترض پس از تهدید و شکنجه مجبور به ترک کشور شده و به کشورهای همسایه مانند پاکستان و ایران پناه برده‌اند. این زنان، که اغلب در شرایط بسیار سخت و نامعلوم زندگی می‌کنند، از امکانات اولیه برای زندگی و درمان برخوردار نیستند و وضعیت آنها هر روز بدتر می‌شود. فرزانه همچنین به نبود خدمات روان‌درمانی در منطقه خود اشاره می‌کند و می‌گوید که به دلیل وضعیت اقتصادی نمی‌تواند برای مشاوره مراجعه کند. او می‌افزاید: “من به دکتر روان‌شناس نیاز دارم، اما به هیچ‌کدام از نهادهای کمک‌کننده دسترسی ندارم. زنان زیادی را می‌شناسم که با مشکلات روانی دست و پنجه نرم می‌کنند و این مشکلات به خودکشی منتهی شده است، اما خانواده‌ها به خاطر ترس از قضاوت جامعه نمی‌گذارند این مسائل رسانه‌ای شود.” در این شرایط دشوار، فرزانه و دیگر زنان افغان همچنان به دنبال راه‌هایی برای مبارزه با محدودیت‌ها و بهبود وضعیت خود هستند، اما مشکلات اقتصادی، اجتماعی و روانی که بر دوش آنان سنگینی می‌کند، امید به آینده را به تدریج کمرنگ کرده است. لیلا رضایی
کمک سه میلیون یورویی فرانسه برای حمایت از زنان و کودکان افغانستان
فرخنده: فرانسه به منظور کمک به مقابله با بحران غذایی فزاینده در افغانستان، سه میلیون یورو (بیش از ۲۱۶ میلیون افغانی) به سازمان جهانی غذا (WFP) اختصاص داده است. این کمک به‌ویژه برای حمایت از زنان، مادران باردار، شیرده، و کودکان که بیشترین آسیب را از بحران گرسنگی در این کشور می‌بینند، تخصیص یافته است. سازمان جهانی غذا در گزارشی اعلام کرده است که بحران فزاینده گرسنگی در افغانستان به طور خاص بر وضعیت تغذیه‌ای مادران و کودکان اثرات ویرانگری داشته است. این سازمان خبر داده که بیش از ۱۵ هزار دانش‌آموز دختر و پسر در افغانستان، در مقاطع ابتدایی، روزانه یک میان‌وعده سالم دریافت خواهند کرد. همچنین، بیش از ۳۵ هزار خانواده ماهانه از سهمیه‌های غذایی، از جمله روغن نباتی، بهره‌مند خواهند شد تا تغذیه بهتری داشته باشند. یکی از اقدامات کلیدی دیگر این برنامه، تأمین غذای تغذیه‌ای ویژه برای نزدیک به ۶۰ هزار کودک خردسال و بیش از ۱۰ هزار مادر باردار یا شیرده است. این اقدام‌ها با هدف کاهش سوء تغذیه و حمایت از سلامت و رشد این گروه‌های آسیب‌پذیر در شرایط بحرانی کنونی صورت می‌گیرد. سلینا گرنه کاتالانو، مقام وزارت خارجه فرانسه، در این زمینه اظهار داشت: «بیش از سه‌چهارم خانواده‌های افغانستان نمی‌توانند رژیم غذایی مغذی برای خود تأمین کنند. فرانسه مبارزه با کمبود تغذیه را در اولویت قرار داده و در حالی که آماده می‌شود تا اجلاس جهانی تغذیه برای رشد را در پاریس در مارس ۲۰۲۵ میزبانی کند، همچنان به ایستادن در کنار مردم افغانستان و ارائه خدمات در مناطقی که بیشتر به آن نیاز دارند، متعهد است.» طبق گزارش سازمان جهانی غذا، بحران مالی در سال جاری میلادی سبب شد تا این برنامه نتواند به دو میلیون زن و کودک که به کمک‌های غذایی نیاز داشتند، غذا رسانی کند. این بحران مالی منجر به این شد که سال گذشته ۱۰ میلیون نفر از دریافت کمک‌های غذایی محروم شوند. کمبود بودجه همچنین باعث شده که برخی از ولایت‌های افغانستان به وضعیت اضطراری سوءتغذیه بازگردند. هارالد منهارت، معاون برنامه جهانی غذا در افغانستان، گفت: «این کمک‌ها در یک لحظه بحرانی برای مادران و کودکان افغانستان فراهم می‌شود که بیشتر از بحران گرسنگی آسیب دیده‌اند.» وی افزود: «افغانستان یکی از نقاط داغ گرسنگی جهانی است و بیش از یک‌چهارم جمعیت آن گرسنه هستند. همچنین ۹ خانواده از هر ۱۰ خانواده‌ای که به سرپرستی زنان است، قادر به تأمین غذای کافی نیستند.» گزارش‌های اخیر ملل متحد نشان می‌دهد که نزدیک به ۲۴ میلیون نفر در افغانستان به کمک‌های بشردوستانه نیاز دارند و با توجه به نزدیک شدن زمستان، نیاز به کمک‌ها به ویژه در بخش‌های تغذیه و بهداشت ضروری‌تر شده است. سازمان‌های بشردوستانه هشدار داده‌اند که با کمبود بودجه مواجه هستند و این کمبود می‌تواند بر شدت بحران در زمستان تأثیر بگذارد. کمک‌های جدید فرانسه به سازمان جهانی غذا نمایانگر تلاش‌های بین‌المللی برای کاهش تبعات بحران غذایی در افغانستان است. تمرکز ویژه بر زنان و کودکان که بیشترین آسیب را از این بحران می‌بینند، ضروری است تا از بروز مشکلات بهداشتی و تغذیه‌ای بیشتر جلوگیری شود. در این میان، ادامه حمایت‌های مالی و انسانی از سوی کشورهای مختلف و سازمان‌های بین‌المللی می‌تواند نقشی کلیدی در بهبود وضعیت تغذیه و زندگی مردم افغانستان ایفا کند.
امید در دل سختی‌ها: داستان زنانی که نمی‌خواهند تسلیم شوند
فرخنده: در غرب کابل، جایی که زندگی همچنان در سایه‌ٔ مشکلات و بحران‌ها جریان دارد، فرشته اسم مستعار، زنی تنها و شجاع، دکانی کوچک و پر از لباس‌های هزارگی را اداره می‌کند. او با دستان خسته و قلبی پر از امید، روزهای دشوار را سپری می‌کند و برای سه فرزندش، که در چشمانشان هنوز آرزوی فردایی روشن دیده می‌شود، تلاش می‌کند. فرشته نه تنها بار زندگی‌اش را بر دوش می‌کشد، بلکه در دنیای تاریک و بی‌رحم امروز، همچنان امید به فردای بهتر را در دل خود حفظ کرده است، حتی وقتی که همه چیز در اطرافش به نظر می‌رسد فرو می‌ریزد. دکانی کوچک و پر از لباس‌های هزارگی که روزانه با دست‌های خسته و قلبی پر از امید اداره می‌کند، تنها امید او به فردا است. اما فرشته در دل این دکان تنها به‌دنبال نان شب نیست؛ او به‌دنبال آینده‌ای است که فرزندانش در آن زندگی بهتری داشته باشند. پس از سقوط دولت پیشین و به قدرت رسیدن طالبان، زندگی فرشته به طور کامل تغییر کرد. شوهرش به دلیل مشکلات امنیتی و نبود فرصت‌های شغلی مجبور به مهاجرت شد و حالا این زن است که باید بار زندگی و تربیت سه فرزندش را به دوش بکشد. با این حال، فرشته هیچ‌گاه تسلیم نشد. او با صدای آرام و محکم می‌گوید: «وقتی شوهرم رفت، حس کردم که دنیا روی سرم خراب شده است. تنها بودم و نمی‌دانستم چگونه می‌توانم سه فرزندم را بزرگ کنم. اما چاره‌ای نبود. باید می‌جنگیدم.» دکان کوچک او که در گوشه‌ای از یک مارکیت شلوغ قرار دارد، تبدیل به مأمنی برای فرشته شده است. این دکان نه تنها محل کسب درآمد اوست، بلکه جایی است که هر روز به آن امید می‌بندد. فرشته با شور و شوق از آغاز کارش می‌گوید؛ از خیاطی در خانه تا دکانداری در یک دنیای پر از چالش و فشار. اما روزهایش همیشه بدون دشواری نمی‌گذرد. طالبان بارها به دکان او آمده‌اند و به دلیل حجاب و آرایشش، او را تحقیر کرده‌اند. اما این همه فشار نتوانسته است عزمی که در قلب او است، تضعیف کند. فرشته تنها نیست؛ او نماینده زنانی است که در سایه‌ٔ محدودیت‌ها و تهدیدات، هنوز می‌خواهند زندگی کنند، کار کنند، و برای خانواده‌هایشان بهتر از دیروز بسازند. او می‌گوید: «زنان افغانستان خیلی شجاع‌تر از آن چیزی هستند که فکر می‌کنید. مادران همه‌چیز را درک می‌کنند و هیچ‌چیز نمی‌تواند آنها را از پا درآورد.» و در حالی که فرشته از مشکلات روزمره‌اش می‌گوید، نگرانی بزرگ او آینده‌ٔ دختران افغانستان است. او با دل‌آزردگی از وضعیت آموزشی دختران سخن می‌گوید و تأکید می‌کند: «اگر دخترها درس نخوانند، فردای تاریکی در انتظارشان است. طالبان باید دروازه‌های مکاتب و دانشگاه‌ها را باز کنند، تا نسل‌های بعدی حیف نشوند.» در این شرایط سخت، فرشته هر روز به دکان خود می‌رود، تا شاید بتواند برای خود و فرزندانش فردایی روشن‌تر بسازد. آرزوهای کوچک او شاید در نگاه اول بی‌اهمیت به نظر برسند، اما برای زنی که در دل این همه دشواری‌ها همچنان امیدوار است، هر روز تازه یک پیروزی است. کبرا علیزاده
نمایش فیلم «آهنگ سیما» ساخته رویا سادات در جشنواره بین‌المللی فیلم توکیو
فرخنده: فیلم جدید رویا سادات، کارگردان افغان، با عنوان «آهنگ سیما» در جشنواره بین‌المللی فیلم توکیو به نمایش گذاشته می‌شود. این فیلم به تاریخ ۳۱ اکتوبر در شهر توکیو و با حضور خود رویا سادات، مژده جمالزاده و نیلوفر کوکانی، بازیگران فیلم، به نمایش درمی‌آید. فیلمنامه «آهنگ سیما» در ابتدا قرار بود در کابل تولید شود، اما با تسلط دوباره طالبان بر افغانستان در سال ۲۰۲۱، کارگردان و بازیگران ناگزیر به ترک کشور شدند. این فیلم در نهایت در شهر آتن یونان به ثبت رسید. این فیلم به مبارزات زنان در سال‌های ۱۹۷۸ و تأثیر جنگ سرد بر کابل از دیدگاه دو دوست می‌پردازد. داستان آن به چالش‌ها و سختی‌هایی که زنان افغان در طول تاریخ با آن مواجه بوده‌اند، نگاهی عمیق دارد و به ویژه به دوران حساس دهه ۷۰ میلادی می‌پردازد. جشنواره بین‌المللی توکیو از تاریخ ۲۸ اکتوبر آغاز می‌شود و تا ششم نوامبر ادامه خواهد داشت. این جشنواره یکی از مهم‌ترین رویدادهای سینمایی در آسیا است که کارگردان‌ها و بازیگران از کشورهای مختلف را گرد هم می‌آورد و فرصتی برای تبادل فرهنگی و هنری فراهم می‌آورد. نمایش «آهنگ سیما» در این جشنواره نه تنها فرصت مناسبی برای معرفی هنر سینمایی افغان به جهان است، بلکه به نمایش چالش‌ها و قدرت زنان افغان نیز می‌پردازد. رویا سادات و تیمش با این اثر سعی دارند صدای زنان افغان را در سطح بین‌المللی به گوش برسانند و توجه‌ها را به وضعیت آنها جلب کنند. با توجه به شرایط کنونی افغانستان و محدودیت‌های موجود، این نمایش می‌تواند نقطه عطفی برای سینمای افغان و نمایش فرهنگ و تاریخ کشور باشد.
اعتراض زنان افغانستان به «رفتار تبعیض‌آمیز» ایران علیه مهاجران أفغانستان
فرخنده: شبکه مشارکت سیاسی زنان افغانستان، در بیانیه‌ای خواستار توقف «رفتار تبعیض‌آمیز و نژادپرستانه» ایران علیه مهاجران افغانستان شد. این شبکه تأکید کرده است که رفتار با مهاجران افغانستان در ایران «غیرانسانی، نژادپرستانه و خلاف اصول حقوق بشری، بین‌المللی و آموزه‌های دینی» است. در این بیانیه، از ایران و سایر کشورها خواسته شده است تا بر اساس اصول انسانی و قانونی، از حقوق مهاجران حمایت کنند. شبکه مشارکت زنان با استناد به قوانین جهانی حقوق بشر تصریح کرده است که مهاجران باید حق دسترسی به خدمات عمومی، از جمله خدمات بهداشتی، آموزشی و اجتماعی را داشته باشند. این اعتراضات در حالی صورت می‌گیرد که ایران اخیراً روند «اخراج اجباری» مهاجران افغانستان را شدت بخشیده و گزارش‌ها حاکی از ممنوعیت فروش نان به مهاجران بدون مدرک اقامت، محدودیت‌های شغلی، و عدم اجاره مسکن به آنان است. علاوه بر این، مهاجران افغانستان در ایران با مشکلاتی در زمینه دسترسی به آموزش مواجه هستند و بسیاری از مدارس این کشور از پذیرش دانش‌آموزان افغانستان خودداری می‌کنند. در تازه‌ترین موارد نقض حقوق مهاجران، تیراندازی مرزبانان ایرانی در منطقه کلگان-سراوان به سمت مهاجران افغان منجر به جان باختن بیش از ۲۵۰ نفر شد. این حادثه واکنش‌های گسترده‌ای به همراه داشت، هرچند آمو تاکنون نتوانسته به‌طور مستقل تعداد دقیق تلفات را تأیید کند.
شلاق زدن زنان در کابل؛ ادامه نقض حقوق بشر تحت حاکمیت طالبان
فرخنده: در یک اقدام نگران‌کننده دیگر، طالبان شش نفر، از جمله دو زن، را به اتهام‌های «داشتن رابطه نامشروع و لواط» در محضر عام شلاق زده‌اند. این رویداد در ولسوالی ده سبز کابل به وقوع پیوسته و نشان‌دهنده ادامه نقض حقوق بشر و حقوق زنان در افغانستان است. بر اساس بیانیه دادگاه عالی طالبان، چهار نفر متهم به «داشتن رابطه نامشروع» هرکدام به ۳۰ ضربه شلاق و یک سال زندان محکوم شده‌اند. همچنین، دو نفر دیگر که به «لواط» متهم شده‌اند، هرکدام ۳۹ ضربه شلاق و یک سال و سه ماه زندان را متحمل خواهند شد. این رویداد در حالی رخ می‌دهد که در روز چهارشنبه (۲۵ میزان)، طالبان ۱۰ نفر، شامل چهار زن، را در سه ولایت دیگر نیز شلاق زده‌اند. از ابتدای ماه گذشته، نزدیک به ۵۰ نفر به اتهام‌های مختلف تحت همین مجازات‌ها در محضر عام مجازات شده‌اند. شورای حقوق بشر ملل متحد در قطعنامه‌ای که به تازگی تصویب شده، این نوع مجازات‌ها را محکوم کرده و خواستار توقف فوری آنها شده است. نهادهای حقوق بشری همچنین به انتقاد از این اقدامات پرداخته و آنها را در تضاد با ارزش‌های انسانی و حقوق اولیه بشر، به‌ویژه حقوق زنان، دانسته‌اند. این تحولات نه تنها بر امنیت و حقوق زنان در افغانستان تأثیر منفی دارد، بلکه بر روی تصویر کلی وضعیت حقوق بشر در این کشور نیز سایه افکنده است. نهادهای بین‌المللی و فعالان حقوق بشر به‌طور مداوم نسبت به این نقض‌ها هشدار می‌دهند و خواستار توجه جدی جامعه جهانی به وضعیت زنان و حقوق بشر در افغانستان هستند.
شلاق زدن چهار زن در ملاءعام توسط طالبان؛ نقض حقوق زنان همچنان ادامه دارد
فرخنده: دادگاه عالی طالبان اعلام کرده است که در دو رویداد جداگانه، هشت نفر، شامل چهار زن، در ولایات لغمان و کابل در ملاءعام شلاق زده شده‌اند. این اقدام که در روز چهارشنبه، ۲۵ میزان، انجام شد، واکنش‌های گسترده‌ای را از سوی نهادهای حقوق بشری برانگیخته است. بر اساس اعلامیه دادگاه عالی طالبان، چهار نفر، شامل دو زن، در ولایت لغمان براساس احکام صادره از سوی دیوان‌های جزا و امنیت عامه محکمه ابتدائیه شهری، شلاق خورده‌اند. از این افراد، یک مرد به اتهام دزدی ۳۰ ضربه شلاق خورده و به دو سال حبس محکوم شده است. همچنین دو زن و یک مرد دیگر به اتهام «روابط نامشروع» و «فرار از منزل» هر کدام ۳۹ ضربه شلاق دریافت کرده و به دوره‌های حبس نیز محکوم شده‌اند. در کابل، چهار نفر دیگر، شامل دو زن، به اتهام «روابط نامشروع» در روزهای ۱۶ و ۲۳ میزان در ملاءعام شلاق خورده‌اند. دادگاه عالی طالبان در اعلامیه‌ای جداگانه اشاره کرده که یکی از این افراد ۳۰ ضربه شلاق خورده و به شش ماه حبس محکوم شده است، در حالی که سه نفر دیگر هر کدام ۳۵ ضربه شلاق دریافت کرده و به یک‌ونیم سال حبس محکوم شده‌اند. این رویدادها تنها به لغمان و کابل محدود نمی‌شوند. طالبان در روزهای اخیر چهار نفر دیگر را در خوست و پنج نفر دیگر، شامل یک زن، را در میدان وردک در ملاءعام شلاق زده‌اند. از زمان بازگشت طالبان به قدرت در افغانستان، موارد متعدد شلاق زدن و حتی اعدام‌های علنی در حضور صدها تماشاگر به ثبت رسیده است. نهادهای حقوق بشری بارها اجرای این نوع مجازات‌ها را نقض فاحش قوانین بین‌المللی و کرامت انسانی دانسته‌اند. آنها مجازات بدنی، به ویژه در ملاءعام، را اقدامی غیرانسانی و خلاف حقوق اولیه افراد توصیف کرده و خواستار توقف فوری آن شده‌اند. اجرای این مجازات‌ها در شرایطی انجام می‌شود که جامعه بین‌المللی فشارهای خود را برای تضمین حقوق بشر در افغانستان افزایش داده، اما طالبان همچنان به اعمال قوانین سختگیرانه و شریعت تفسیر شده خود ادامه می‌دهند.