مولوی عنابی: دختران هزاره را به بهانه حجاب سرکوب کنید
یحیی عنابی، ملا امام یک مسجد در ولایت پنجشیر، در یک نوار تصویری که در شبکه‌های اجتماعی نشر شده است، میگوید «دختران هزاره» که حجاب مورد نظر تالبان را رعایت نمی‌کنند، توسط تالبان لت و کوب و زندانی شوند. طالبان در شهر کابل بخصوص منطقه دشت برچی و در ولایات نیز مناطق هزاره نشین را مورد فشار قرار داده و دختران را به بهانه حجاب دستگیر و زندانی نموده است. شاهدان عینی تایید میکنند که بیشترین جمع آوری زنان و دختران جوان به بهانه‌ی حجاب و اتهام بدحجابی توسط طالبان در این مناطق صورت گرفته است. حرف‌های این ملا امام مسجد مورد انتقادهای مردم و سیاسیون قرار گرفته است. عارف رحمانی نماینده پشین مردم در مجلس نمایندگان در شبکه ایکس نوشته‌است” این مولوی نادان و عاقبت نا اندیش مرتکب چنان حماقتی شد که نسل اندر نسل اش سر افکنده و شرمسار خواهند بود.” او طرح سوالی کرده و نوشته است” پرسش اساسی این است که هزاره ستیزی برای دیگران حتی کسانی از ایشان انتظار نمی رود چنین ساده و آسان شده است؟ چرا دیواری کوتاه از انسان هزاره نمی یابند؟ ” آقای رحمانی خودش پاسخی درباره این سوالات اش داده و گفته است” پاسخ ساده است: ریختن خون و آبروی انسان هزاره هزینه ندارد. آنگاه که هزاره ستیزی برای شوونیست ها و استبدادپیشگان و مزدوران شان هزینه های سنگینی داشته باشد؛ ستیز با انسان و جامعه هزاره پایان خواهد یافت. تا زمانی که انسان هزاره ستمگران و خودکامگان را به خاک سیاه ننشاند و از انسانیت و آبرو و حرمت ها و ارزشهای خود با قاطعیت دفاع نکند این ستمگری‌ها، تجاوزها، اهانت و تحقیرها ادامه خواهد داشت!” از سوی هم علما و سیاست مداران برجسته کشور نیز این روند محکوم کرده است. سیاسیون گفته است که دستگیری دختران جوان و زنان به بهانه حجاب عمل خلاف همه موازین شرعی و قانونی بوده و این کار بازی کردن با نوامیس جامعه اطلاق میشود. عبدالرسول سیاف سیاف یکی از علمای و سیاست مدار افغانستان طی نوشته‌هایش در شبکه‌های اجتماعی گفته است” از خدا بترسید و از پیامبر شرم کنید” او اشاره به افکار عمومی کرده گفته است، قهر مردم قهر خدا می‌باشد.” همچنان در این رابطه دیده‌بان حقوق بشر در گزارش تازه خود در مورد وضعیت حقوق بشر در جهان گفته است که طالبان سرکوب حقوق بشر به خصوص حقوق زنان و دختران را شدیدتر و گسترده‌تر کرده اند. سازمان دیده‌بان حقوق بشر در گزارش سالانه خود گفته است که طالبان برخی از زنان را «هفته‌ها بدون اطلاع» بستگانشان نگه داشته‌اند و آنها و اعضای خانواده‌شان را مورد «شکنجه» قرار داده است. دفتر نمایندگی سازمان ملل در کابل (یوناما) نیز از روند تازه بازداشت زنان توسط طالبان به خاطر حجاب ابراز «نگرانی عمیق» کرده است. رزا اوتونبایوا، نماینده ویژه دبیرکل و رئیس یوناما، اقدامات طالبان را در این زمینه را «تحقیرآمیز و خطرناک» خوانده است. ش ج بهار [contact-form][contact-field label=”Name” type=”name” required=”true” /][contact-field label=”Email” type=”email” required=”true” /][contact-field label=”Website” type=”url” /][contact-field label=”Message” type=”textarea” /][/contact-form]
به بند کشیدن دختران جوان به بهانه حجاب توسط طالبان در کابل
بر بنیاد گزارشهای مردمی امروز چهارشنبه ۱۳ جدی ۱۴۰۲ طالبان در غرب کابل خانواده‌های که دختران شان را به اتهام بد حجابی دربند کرده بودند وادار کرده که تبلیغات حجاب را راه اندازی نماید. تعداد مظاهره کنندگان اندک معلوم میشود، آنان بنرهای تبلیغاتی حجاب را در خیابان‌های منطقه برچی با خود حمل کرده و با بلندگوهای نصب شده روی موتر نوع مازدا رعایت حجاب را تبلیغ می‌کردند. بر اساس گفته‌های مردم این مظاهره‌کنندکان به اجبار به این کار فرا خوانده شده و بخاطر رهایی دختران شان تبلیغ را راه اندازی کرده اند. از سوی هم بر بنیاد معلومات رسیده به رسانه فرخنده، امروز سومین روز است که در شهر کابل بخصوص منطقه دشت برچی بازداشت دختران به بهانه حجاب جریان دارد. منابع که نخواست نام از آنان گرفته شود به رسانه فرخنده می‌گویند، که جمع آوری دختران به بهانه‌ی حجاب و اتهام بدحجابی از مناطق پل خشک، ایستگاه نانوایی، مراکز تجارتی، تانک تیل و چندین منطقه دیگر جریان دارد. بر اساس معلومات رسیده به رسانه فرخنده تا حالا دو موتر نوع مازدا از دختران جمع آوری شده به حوزه‌های امنیتی انتقال داده شده است. بر اساس تاکید منابع، دختران با حجاب نیز در بین جمع آوری دختران بوده است و نیروی طالبان تنها دختران و زنان جوان را گرفتار و به زور داخل موتر انداخته و انتقال میدهند. یکی از شاهدان عینی گفت،” من و دوستم باهم در حرکت بودیم که چشمان به نیروهای طالبان افتاد تا به دوستم اشاره کردم که طالبان رسیدند، من در یکی از دکان‌های اطراف پنهان شدم و بعدا فرار کرده به خانه رساندم اما رفیقم را که حجاب کامل داشت مورد لت و قراداد و حین زدند می‌گفتند که این دختر نجس چرا آرایش کرده است و با لت و کوب و همچنان توهین و تحقیر او را با خود بردند.” شاهدان عینی می‌گویند که نیروهای مرد طالبان زنان را به زور بغل کرده و به موترهای مخصوص انتقال میدهند. زنان و دختران که مقامت میکنند را با دنده و شوک برقی وادار به انتقال میکند. این در حالی است که منابع مردمی در منطقه برچی شهر کابل روز دوشنبه از بازداشت چندین دختر به اتهام بد حجابی خبر دادند. آنان گفتند که نیروهای امر به معروف طالبان دختران بازداشت شده به جایی نامعلوم انتقال داده است. مردم محل، امروز نیز از بازرسی نیروهای امر به معروف و نیروهای دیگر طالبان در چندین نقطه‌ی دشت برچی خبر داده است. منطقه پل خشک، تانک تیل، مرکز تجارتی برچی سیتی سنتر، مرکز تجارتی سیتی واک و مرکز تجارتی بهار سراب از مکان‌های بر رسی شده نیروهای امر به معروف طالبان بوده که چندین تن دختران را در این محلات بازداشت کرده است. طالبان حین بازداشت دختران، با رفتار نا مناسب و لت و کوب آنان را گرفتار کرده اند. به گفته مردم محل نیروهای امر به معروف طالبان در این مراکز زنان و دختران را محاصره کردند. زنان و دخترانی را که«دامن کوتاه» و «شلوار کوبای» داشتند را به جرم«بدحجابی» بازداشت کرده‌اند. شاهدان عینی گفتن که طالبان حین گرفتاری زنان و دختران با مردم محل نیز با خشونت رفتار کرده و مردم را از محل متواری می‌کردند. شمار بازداشت شدگان هنور معلوم نیست اما شاهدان عینی از بازداشت زیادی از دختران و زنان خبر داده، گفتند که در نقاط مختلف برچی این بازداشت‌ها صورت گرفته است. گزارش: مصطفی شهریار
دشواری های زندگی زنان افغانستان در ایران
دشواری های زندگی زنان افغانستان در ایران؛ زنان افغان به امید کار و بهبود زندگی به ایران مهاجرت می کنند مژگان ۱۹ ساله با خانواده هفت نفری اش بعد از روی کارآمدن طالبان کابل را ترک می کنند. مژگان که صنف دوازده را تمام کرده و می خواست تحصیلات عالی را فرابگیرد، اما با منع تحصیل دختران و بسته شدن مکتب‌ها و دانشگاه ها دیگر دلیل برای ماندن در افغانستان را نداشت. برادران بزرگ تر از مژگان هر دو کار می کردند و هم درس میخواندند اما بعد از سقوط نظام بیکار شدند و مجبور به ترک کشور شدند. مژگان برای کمک به خانواده و بهتر شدن وضع اقتصادی شان در کارخانه ایرانی خیاطی می کند. مژگان می گوید فشار کار بسیار است و اما مزد آن بسیار کم، بسیاری از کارخانه ها با حجم کار بسیار زیاد، معاش بسیار کم به کارمندان مهاجر افغان میدهند. مژگان می گوید حالا که وقت درس و تحصیل من و همسالان من است اما بسیاری از دختران افغان آواره شدند و باید برای پیش برد زندگی شان کار کنند. او می افزاید از صبح تا شب مصروف خیاطی است و شب ها هم از شدت خستگی نمیتواند از طریق آنلاین به تحصیل اش ادامه دهد. نظیفه احمدی، خانم آرایشگر است که بعد از بسته شدن آرایشگاه ها و از دست دادن کار اش از سوی طالبان به ایران مهاجر شده است. او نیز در کارخانه ای، خیاطی می کند وی از کار زیاد اما مزد کم شکایت دارد. نظیفه می گوید ۳۷ سال پیش در خانواده‌ی به دنیا آمده که از نظر اقتصادی وضعیت توبی نداشته است، تنها پدرشان برای اتهیه نان میکرده است. او خواهران زیاد و یک برادر دارد که از همه خواهران کوچکتر است. نظیفه گفت، خواهر بزرگ ام در تلاش بود تا کاری کند که با پدر در خرچ و مصارف زندگی کمک کند. او می گوید« نه ساله بودم که در خانه همسایه برای یادگیری آرایش رفتم آنجا این حرفه را یاد گرفته و کم کم صاحب درآمد شدم، خوش بودم ، زیرا توانسته بودم دست پدر را سبک تر کنم.” او با آهی سردی گفت،” با گذشت چند سال وقتی برای خود استادی شده بودم، خواستم مستقل و بیشتر کار کنم، اما در ایران برای یک مهاجر افغانی جواز دکان و یا آرایشگاه مستقل را نمی‌دادند، و من هم نتوانستنم مستقل کار کنم.” نظیفه با خانواده تصمیم می گیرند به افغانستان کشور خودشان برگردند، خانم نطیفه در افغانستان بازهم به کاراش ادامه می دهد تا کمک دست به شوهرش باشد. کارهایش به خوبی پیش می رفت و از لحاظ اقتصادی مشکل نداشتند، خانم احمدی تصمیم می گیرد درس اش را که به خاطر مشکلات اقتصادی ناتمام گذاشته بود ادامه بدهد، در یکی از دانشگاه ها تحصیلات عالی را شروع می کند و در کنار این همزمان دو سالون زیبای و آرایش را اداره می کند. اما با تغییر نظام و منع کار و تحصیل نظیفه با فرزندان اش دوباره مهاجر می شوند. او تنها سرپرستی سه فرزند، دو دختر و یک پسر اش را دارد. از کنار گذاشتن متخصصان و هنر آفرینان افغانستان حتی روزنامه‌های ایران هم خبر داده و نوشته است که زنان افغانستان در کشور جمهوری اسلامی ایران با وجود داشتن تحصیل گوشه نشین و منزوی اند. این خبر را روزنامه هم میهن ایران در یکی از تیراژ‌هایش نوشته و افزوده است که” بیشتر زنان افغان با وجود تحصیل، گوشه نشین و منزوی اند.” از سوی هم فعالان حقوق مهاجرت به این باور هستند که وضعیت مهاجران افغانستان در ایران و به خصوص زنان همیشه در وضعیت بحرانی و رنج آور بوده و دلیل آن این است که قانون گذاری نسبت به مهاجران وجود نداشته و قانون حمایت گری برای مهاجران در ایران وجود ندارد. روزنامه ایرانی (هم میهن)؛ با نشر گزارش در( یازدهم دسامبر ۲۰۲۳) تحت عنوان (زنان مهاجر افغان؛ کارگران نامریی) گفت؛ زنان افغان فعالیت قابل توجهی در بخش تولید در ایران دارد. این روزنامه بیان کرده، اغلب این زنان با مزد های کم در داش های خشت پزی و زیر زمینی ها مصروف کار هستند. روزنامه ایرانی می افزاید؛ زنان به امید بهبود اوضاع اشتغال به ایران مهاجرت می کند اما زنان افغان در ایران استسمار و بهره کشی می شوند. طبق گزارش روزنامه هم میهن در ایران، چهار تا پنج میلیون مهاجر که نود درصد آن افغانستانی هستند در ایران زندگی میکنند که ۴۱ درصد آن زنان است، با حاکمیت طالبان در افغانستان و محروم شدن زنان از کار و تحصیل به اساس فرمان های طالبان، مهاجرت زنان افغان به ایران شتاب بیشتر گرفته است. سهیلا گلستانی
زنان افغانستان در جنبش نوین خواستار رهایی زنان زندانی شدند
جنبش اندیشه نوین زنان معترض افغانستان در ولایت تخار در یک اعتراض خواهان آزادی زنان زندانی از سوی طالبان شدند. آنان، آزادی ژولیا پارسی و ندا پروانی کافی ندانسته، خواستار رهایی زندانی دیگر از سوی طالبان شدند. به گزارش رسانه فرخنده: جنبش اندیشه نوین زنان معترض افغانستان، در ولایت تخار شنبه (23 دسامبر 2023) در یک مکان سربسته، در رابطه به آزادی منیژه صدیقی، پریسا آزاده و دیگر زندانیان زن اعتراض کردند و خواهان آزادی زنان زندانی از سوی طالبان شدند. خالده سادات مسول جنبش اندیشه نوین زنان افغانستان به فرخنده نیوز گفت؛ هدف از راه اندازی برنامه اعتراضی، آزادی زنان دیگر که تحت شکنجه طالبان بدون هیچ جرمی به سر می برند می‌باشد. همچنان ذاکره محمدی عضوی دیگر این جنبش میگوید، ادامه زندانی شدن زنان مبارز چون منیژه صدیقی، پریسا آزاده و سایر زنان افغانستان خشونت واضح گروه طالبان بر زنان است. آنها تاکید میکنند که زنان افغانستان ثابت کردند که با تمام وجود در برابر سیاست‌های زن ستیزانه، فرهنگ ستیزانه و ضد بشری طالبان مبارزه و ایستادگی کرده و برای رسیدن به عدالت و برابری تلاش میکنند. اعتراض کنندگان با شعارهای، نه به حکومت طالبانی، نان، کار، آزادی، حق عدالت آزادی، بار دیگر از جامعه جهانی و دیگر نهادهای بین المللی خواستند که آپارتاید جنسیتی در افغانستان را به رسمیت بشناسند. گفتنی است که ندا پروانی همراه فرزند و همسرش بعد از سپری نمودن سه ماه زندان و ژولیا پارسی، مدافع حقوق زنان و عضو جنبش اعتراضی زنان افغانستان که بیش از یک سال زندانی طالبان بودند در ۲۳ و ۲۷ قوس ۱۴۰۲ از زندان رها گردید. این در حالی است که هم‌اکنون چندین زن معترض دیگر از جمله منیژه صدیقی و پریسا آزاده از چند ماه به این‌سو در زندان طالبان به‌سر می‌برند.
استقبال فعالان زن از رهایی ژولیا پارسی
رهایی ژولیا پارسی از زندان با استقبال گرمی از سوی زنان و فعالان حقوق زن روبرو شده است. از جمله فوزیه کوفی، عضو مجلس نمایندگان دولت یپشین افغانستان، با استقبال از آزادی ژولیا پارسی، در شبکه ایکس نوشت:«مطمئنم که زندان، اراده شما و هم‌رزمان شما را برای مبارزه قوی‌تر ساخته است.» خانم کوفی در بیانیه اش تاکید کرده که زنان در جامعه مدرن و امروزی محوریت بحث‌های جهانی بوده و نقش زنان در بسیاری از عرصه‌ها پیش‌تر از مردان بوده است. خانم کوفی گفته است، زنان در افغانستان هم باید در همه مسائل شریک بوده و قدرت تصمیم گیری داشته باشند. سمانه پاکدل” اسم مستعار” از رهایی ژولیا پارسی استقبال کرده گفته است، که رهایی فعالان زنان باعث انگیزه برای زنان مبارز و همسو شده است. خانم پاکدل از رویش حکومت داری طالبان انتقاد کرده و میگوید که بسته کردن دانشگاه‌ها، مکاتب و مراکز آموزشی بر روی زنان و دختران باعث رکود تحصیل در کشور شده و جلو پیشرف را کند ساخته است. او منع نمودن زنان را از کار، اشتباهی تاریخی طالبان دانسته میگوید، خانواده‌هایکه بدون سرپرست هستند بدون کار کردن در بیرون چگونه مصارف شان را پیدا نماید؟ به باور خانم پاکدل منع کار و تحصیل زنان باعث ازدیاد فقر و عقب ماندگی جامعه شده و در نتیجه مسبب بیشترین خلاف‌های اخلاقی و اجتماعی خواهد شد. گفتنی است که طالبان در دوسال گذشته، ده‌ها تن از مدافعان حقوق بشر را به دلیل اعتراض به منع تحصیل و اشتغال زنان بازداشت، زندانی و شکنجه کرده اند. ژولیا پارسی، مدافع حقوق زنان و عضو جنبش اعتراضی زنان افغانستان سال گذشته ششم میزان ۱۴۰۱ از سوی طالبان بازداشت و زندانی شده بود. بر اساس گفته یک منبع” که نخواست نامی از او گرفته شود” به رسانه فرخنده نیوز تائید نمود که ژولیا پارسی در نتیجه تلاش‌های سازمان‌های مدافع حقوق بشر از زندان طالبان آزاد شده است.
زنان افغانستان: کارمندان دیروز – درماندگان امروز
برای مصاحبه با” آرزو محمدی” آماده می‌شدم که یادم آمد زمانی من هم با یک اداره دولتی کار می‌کردم، شامل بست شده بودم. آرزو محمدی فارغ التحصیل رشته جامعه شناسی از دانشگاه کابل است میگوید، چندین سال در وزارت صحت عامه افغانستان وظیفه با معاش خوب داشته است. به گفته آرزو” معاش که میگیرفتم به فامیل ام هم کمک مالی می‌شدم و هم از اینکه میتوانستم به آنها کمک شوم خوشحال بودم، در کنار این همه میخواستم ماستری ام را نیز شروع کنم اما با تغییرحکومت و آمدن طالبان زنده گی ام زیر و رو شد.” آرزو با نگاه سرد گفت، زنان از کار و تحصیل محروم شدند، باورها و امید به آینده بهتر هم شکسته شده است.« بعد از روی کار شدن طالبان در افغانستان، اول معاش ما نصف شد و باید با مزد بسیار ناچیز کار زیادی می کردیم و همچنان کار مطابق میل طالبان باید انجام می‌شد، با وجود که در بخش صحت مجبور بودند، زنان را داشته باشند و من میتوانستم در کارم ادامه بدهم اما روحیه کاری از من گرفته شده بود و با افکار منفی طالب، من به کارم در چنین فضا ادامه داده نمی توانستم، با وجود مشکلات اقتصادی خانواده و خودم از کارم استعفا دادم.” از او در مورد زنان و اعتراض های زنان پرسیدم؟ خانم محمدی به این باور است که؛ اعتراض های زنان برای مطالبه حقوق شان نمایان‌گر آگاهی و اراده محکم زنان است. میگوید، دختران پس از فرمان‌هایی طالبان از درس محروم شدند، آنها در سخت ترین شرایط می‌خواهند راه بدیل برای ادامه تحصیل پیدا کنند، آغاز کار دانشگاه آنلاین زن و کورس های آنلاین دیگر خود بیان می کند دختران در تلاش رهایی از جهل استند. اینکه چرا طالبان از زنان می ترسند و آنان را از جامعه و تحصیل منع می کند و زنان معترض را زندانی میکنند؟ گفت،” یک زن با سواد از حق خود آگاهی دارد و اجازه نمی دهد که فرزند اش به سلاح رو بیاورد و یا طالب شود، و اجازه نمی دهد که فرزند اش از راه خشونت و کشتن، انتحار اهداف خود را دنبال کند، زن با سواد از دشمنی، استفاده ابزاری از دین و از کشتن انسان های بی گناه به نام دین بیزار است، زن با سواد در آگاهی کامل برای پیشرفت خود خانواده و جامعه اش تلاش می کند با در نظر گرفتن حقوق دیگران.” آرزو افزود، در شرایط فعلی طالبان برای زنان، و اقلیتهای مذهبی بخصوص قوم هزاره محدودیت‌های فروانی را وضع کرده است. با این همه آرزو محمدی در خانه آنلاین زبان انگلیسی می خواند و در تلاش است تا بورسیه های خارج از افغانستان بدست آورده و ادامه تحصیل نماید. در همین حال، ماریا رسولی فعال و مدافع حقوق زن می گوید؛ بعد از تغییر نظام و روی کار آمدن طالبان تعداد زیادی دختران از کار و تحصیل منع شدند و همان طور زنان بسیاری از کار منع شدند، در حکومت طالبان زنان از حقوق اولیه شان بی بهره هستند. سمیرا محسینی یکی دیگر از دختران قربانی تحول اخیر افغانستان و سقوط نظام افغانستان توسط طالبان است. او می گوید بعد از روی کار آمدن طالبان در افغانستان وظیفه اش را از داده و این مدت با مشکلات اقتصادی زیادی روبرو شده است. سمیرا افزود” در مدت سال های که کار کرده، نصف معاش اش را ذخیره کرده که حالا با استفاده از پول پس انداز، برای اشتراک در کورس‌ها و امتحان بورسیه‌ها استفاده می کند تا بتواند پس از کامیابی در یکی از بورسیه‌ها، تصیل اش را در بیرون از کشور ادامه دهد. به گفته سمیرا، آینده زنان و دختران در افغانستان به قهقرا کشیده شده، و با گذر هر روز استرس و تشویش و نامعلوم بودن آینده دختران و زنان، زندگی را برایش تنگ‌تر ساخته است. سمیرا محسینی در آخرین پیام خود می گوید متاسفانه مردم افغانستان به خصوص زنان از گذشته تا به حال قربانی سیاست مداران مرد و اشتباهات اشخاص خودخواه و خایین شده است. از سوی هم ماریا رسولی یکی از فعالان و مدافعان حقوق زن میگوید، بعد از تغییر نظام و روی کار آمدن طالبان، تعدادی زیادی دختران و زنان افغانستان از تحصیل، تعلیم و کار منع شدند حتی در این اواخر ممنوعیت زنان در پارک‌ها و سفرها نیز بر این محدودیت علاوه گردیده است. خانم رسولی می گوید بدون شک این تغییرات بالای روحیه دختران و زنان تاثیر بسیار منفی داشته و آنها را با مشکلات روحی و روانی دچار کرده است. به باور وی محدودیت‌ها باعث شده، سطح خشونت‌های خانواده گی افزایش پیدا کند و اقتصاد خانواده‌ها بخصوص خانواده‌های که قبلا زنان تامین کننده خرچ و مصرف آن خانواده بوده، بیشتر فلج اقتصادی شود. با این همه اما یک تعداد زیادی از دختران، هنوز هم دست از تلاش نکشیده وبا همت بلند به درس و تحصیل شان از راه‌های مختلف آنلاینی ادامه داده است. به باور خانم رسولی اما این کار برای اکثرا زنان افغانستان قابل دسترس نیست. از نظر این فعال اجتماعی، جامعه ناتوان و رو به پیشرفت افغانستان نیاز دارد تا زن و مرد برای آگاهی کامل و تحصیل عالی دوشا دوش هم کار کنند تا مشکلات اقتصادی، فرهنگی و ادبی را کنارهم انجام دهند. سهیلا گلستانی
تلاش زنان برای احقاق حقوق شان در افغانستان
در تازه مورد یکی از اعضای رهبری” جنبش خودجوش زنان زنا معترض افغانستان” از بند طالبان رها شده است. بر اساس معلومات و گزارشهای رسیده به فرخنده نیوز خانم” ندا پروانی همراه فرزند و همسرش” ناوقت روز پنج شنبه 23 قوس 1402 مصادف با 14 دسامبر 2023 با وضعیت نامناسب از زندان طالبان آزاد شده است. بر اساس نظریه‌هایی کارشناسان، رهایی ندا پروانی و همکاران او در زندان تغییر خاصی را در روند سرکوب آزادی نمی‌کند و برعکس کسانیکه از بند رها نکرده، بیشتر دچار افسردگی، فشار روحی و روانی میشود. به گفته آنان اما زنان افغانستان همچنان انتظار دارند تا با همکاری کشورهای جهان و نهادهای حقوق‌بشری، بتواند تغییر در سیاست‌های حاکم بیاورند. سلما اوغلو” نام مستعار” میگوید، با به کارگیری از اهرم فشار باید طالبان را به رهایی دیگر بازداشتی‌هایی زن که از سوی این گروه، به علت فعالیت‌های حقوق‌بشری در زندان طالبان هستند، وادار کنند. خانم اوغلو اعمال فشار را از سوی جامعه جهانی، نهادهای حقوق بشری، سازمان‌های همکار زنان در سراسر جهان خوانده گفته است، با همکاری واقعی این نهادها میتوان تغییرات اساسی را در گروه حاکم در افغانستان ایجاد کرد. همچنان فهیمه سرفراز یکی از فعالان حقوق زن که خود نیز از قربانیان خشونت علیه زنان در افغاستان است با نشر کلیپ ویدیویی گفته است، با آنکه در وضعیت کنونی افغانستان دست خوش قدرت نمایی و زورگویی گروه طالبان شده است و همه اقشار را تحت فشار قرار داده است اما طالبان زنان در انزوای مطلق کشانده و در باتلاق تاریکی اسیر نموده است. او تاکید میکند که جهت بیرون رفت از وضعیت کنونی افغانستان و پیروزی در برابر طالبان باید همه شهروندان افغانستان کنارهم یکصدا بوده و مبارزه مشترک را انجام دهند. خانم سرفراز زنان را به همبستگی دعوت کرده و از آنان خواسته که برای اعاده حقوق شان دست از تلاش برنداشته و نا امید نشوند. گفتنی است که سازمان عفو بین‌الملل در مورد بازداشت ندا پروانی، در شبکه ایکس یا توییت سابق، ابراز نگرانی کرده بوده و از طالبان خواستار رهایی بدون قید و شرط آنان شده بود. این سازمان گفته بود نقض فاحش حقوق بشر، از جمله موارد نقض حقوق زنان و دختران در افغانستان همچنین ادامه دارد. سازمان عفو بین‌المللی بر ایجاد یک میکانیسم پاسخ‌گویی مستقل بین‌المللی تلاش دارد تا گروه حاکم را برای پاسخ‌گوکردن نقض حقوق بشر در افغانستان، وادار نماید. در حالی‌که طالبان خانم” ندا پروانی را با فرزند و همسرش” را پس از سه ماه دربند کردن رها نموده اما به اساس گزارش‌ها، اکنون چندین زن معترض دیگر از جمله ژولیا پارسی، منیژه صدیقی و پریسا آزاده از چند ماه به این‌سو در زندان طالبان به‌سر می‌برند. گزارش‌ها و خبرها در شبکه‌های اجتماعی تایید کرده که منیژه صدیقی در زندان پل چرخی، و پریسا آزاده، ژولیا پارسی در زندانی بنام” ریاست جهاد” طالبان در بند هستند. گزارش: ش جعفری
نگرانی گزارشگر ویژه حقوق بشر برای افغانستان از روند بازداشت‌های زنان معترض توسط طالبان
گزارشگر ویژه حقوق بشر ملل متحد برای افغانستان از روند بازداشت‌های زنان معترض توسط طالبان ابراز نگرانی کرده و از حکومت طالبان خواسته تا چهار فعال حقوق زنان را از زندان آزاد کند. آقای بنت، در صفحه توییتر یا ایکس خود از طالبان خواسته که «به مناسبت هفتاد و پنجمین سالگرد اعلامیه جهانی حقوق بشر» تمام مدافعان حقوق بشر به شمول، ۴ فعال زن که از ۱۹ سپتمبر در افغانستان بازداشت شدند را آزاد کنند. فعالان زن می‌گویند ژولیا پارسی، ندا پروانی، منیژه صدیقی و پریسا آزاده در بازداشت استخبارات طالبان هستند. از سوی هم جنبش زنان افغانستان برای عدالت و آزادی به مناسبت روز جهانی حقوق بشر گفته اند که از نهادهای حقوق بشری و جامعه جهانی می‌خواهند به جای تعامل با گروه طالبان، بالای آنها فشار وارد کرده تا به آپارتاید جنسیتی پایان داده و حقوق زنان را به رسمیت بشناسد. هفته گذشته مسوولان یوناما دفتر نمایندگی ملل متحد در افغانستان نیز از طالبان خواست، برای زندانیان زن و فعالان حقوق زن که در بند هستند برای سلامتی شان توجه نموده و خانواده‌های شان اجازه ملاقات بدهند. بازداشت و برخوردهای غیر مسؤولانه نیروهای طالبان با معترضان زن و در بند آنان نگرانی‌های در سطح جهان به وجود آورده است. طی سروی که در ماه گذشته انجام شده و بر اساس درجه بندی نهاد ” دبلیو پی اس” یا زنان صلح و امنیت افغانستان از میان ۱۷۷ کشوراز نظر وضعیت زنان به رتبه آخر فهرست قرار گرفته است. از نظر بررسی این نهاد بعد از بازگشت دوباره طالبان به حکومت در سال ۲۰۲۱ آزادی محدود و برخورد با مردم خشن شده است. اما طالبان هنوز در این مورد چیزی نگفته است. [contact-form][contact-field label=”Name” type=”name” required=”true” /][contact-field label=”Email” type=”email” required=”true” /][contact-field label=”Website” type=”url” /][contact-field label=”Message” type=”textarea” /][/contact-form]
قطعنامه اعتراضی زنان افغانستان برای عدالت و آزادی
خبرگزاری فرخنده: بدون دخل و تصرف در قطعنامه اعتراضی زنان معترض آن را به دست نشر سپرده است. بنام خداوند عدالت و آزادی جنبش زنان افغانستان برای عدالت و آزادی در برابر ادامه محدودیت ها ی روز افزون، که طالبان بالای زنان در افغانستان وضع کرده اعتراض می کند. با وضع محدودیت بر زنان مشکلات اقتصادی در خانواده ها افزایش یافته است زنان در افغانستان هر روز منزوی تر می شوند دانشجویان دختر با بسته ماندن دروازه های دانشگاه هر روز ناامید تر می شوند و بسته ماندن مکتب ها کودک همسری را در افغانستان افزایش می دهد. با منع کار زنان خانواده ها با مشکلات اقتصادی روبرو استند و از زمستان سرد نگران اند ما از نهاد های حقوق بشری، سازمان‌های حمایت از حقوق زنان و کشوری های جهان می‌خواهیم تا در اجرای شدن موارد زیر طالبان را تحت فشار قرار بدهند. 2_ باز شدن دروازه های مکتب بروی دختران. 3_ باز شدن دروازه های دانشگاه و اجازه تحصیل 4_ لغو محکمه های صحرای زنان. 5_ لغو محدودیت های اجتماعی برای زنان. 6- لغو محدودیت برای کار زنان جنبش زنان افغانستان برای عدالت و آزادی بار دیگر از جامعه جهانی و سازمان های حقوق بشری می خواهد که زنان در افغانستان را به فراموشی نسپرده و از حقوق انسانی انها حمایت کنند.
جنبش زنان افغانستان برای عدالت و آزادی، خواستار رفع محدودیت‌ها علیه زنان افغانستان شد
جنبش زنان افغانستان برای عدالت و آزادی، خواستار پایان اِعمال محدودیت‌ها علیه زنان افغانستان شد.